VJ10/Mutual Motions
From ActiveArchives
Mutual Motions
Whether we operate a computer with the help of a command line interface, or by using buttons, switches and clicks… the exact location of interaction often serves as conduit for mutual knowledge - machines learn about bodies and bodies learn about machines. Dialogues happen at different levels and in various forms: code, hardware, interface, language, gestures, circuits.
Those conversations are sometimes gentle in tone - ubiquitous requests almost go unnoticed - and other times they take us by surprise because of their authoritative and demanding nature: “Put That There”. How can we think about such feed back loops in productive ways? How are interactions translated into software, and how does software result in interaction? Could the practice of using and producing free software help us find a middle ground between technophobia and technofetishism? Can we imagine ourselves and our realities differently, when we try to re-design interfaces in a collaborative environment? Would a different idea about ’user’ change our approach to ’use’ as well?
Wederkerige Bewegingen
Of we nu een computer met behulp van een commandline-interface bedienen, of door op knoppen te klikken en schakelaars te gebruiken… de plek waar de interactie tussen mens en machine plaatsvindt, vormt een doorgeefluik voor wederzijdse kennis - machines leren over lichamen, en lichamen leren over machines. De dialoog speelt zich af op verschillende niveaus en in diverse vormen: code, hardware, interface, taal, gebaren. De uitwisseling is meestal subtiel van toon – soms gaat ze zelfs bijna ongemerkt voorbij, en soms zijn we verrast door haar gebiedende wijs: “Zet Dat Daar!”.
Hoe kunnen we constructief over die ‘feed-back loop’ denken? Hoe wordt interactie vertaald in software, en hoe resulteert software in interactie? “Computers zijn niet meer slechts hulpmiddelen (als zij dat ooit al waren), maar complexe systemen die meer en meer de voorwaarden, ideologieën, veronderstellingen en praktijken helpen vormen die bepalen wat wij werkelijkheid noemen” schrijft Katherine Hayles, en we zijn het met haar eens dat we het ons niet kunnen veroorloven slechts eindgebruikers te zijn van de technologieën waarmee we zo intensief werken. Zou de praktijk van gebruik en productie van vrije software ons een tussenweg kunnen bieden tussen technophobia en technofetishisme? Kunnen wij onszelf en onze omgeving misschien anders voorstellen, wanneer we proberen interfaces collectief te herontwerpen? Zou een ander idee over ‘gebruiker’ ook onze benadering van ‘bruikbaarheid‘ veranderen?
Wederkerige Bewegingen hanteert het bereiden van voedsel als referentiekader; de keuken als plaats om te beginnen mens-machine configuraties te heroverwegen zonder ze los te zien van het dagelijkse leven en de genderpatronen die daarin een rol spelen. Plannen, code, instructies, notaties en manuals vertegenwoordigen elk een fase in de cyclus van bewegingingen die voorwerpen en onderwerpen in elkaar veroorzaken; van verbeelding, tot ingredienten, tot geheugen - recepten in een kookbook voor een gedeelde ruimte.
Mouvements Mutuels
Que nous manipulions un ordinateur à la ligne de commande, ou en utilisant des boutons, des switches ou des clicks... le lieu exact de l’interaction souvent sert à produire une connaissance commune- les machines apprennent des corps et les corps apprennent des machines. Les dialogues se produisent à différents niveaux et sous différentes formes : le code, le hardware, l’interface, la langue, les gestes, les circuits.
Ces conversations sont parfois courtoises - et leur omniprésence passe inaperçue – et d’autres fois, elles nous surprennent par leur nature autoritaire : " Mets cela ici ". Comment pouvons-nous approcher ces boucles de feedback de manière productive ? Comment les interactions sont traduites en logiciel, et comment le logiciel génère de l’interaction ? Est-ce que la pratique du logiciel libre peut nous permettre de trouver un moyen terme entre la technophobie et le technofétichisme ? Pouvons-nous nous imaginer nous-mêmes et nos réalités différemment, lorsque nous tentons de re-créer les interfaces d’un environement de travail collaboratif ? Est-ce qu’une idée différente de l’usage change notre approche de l’ergonomie ?
